در احادیث مقصود از حکمت، اطاعت خدا، شناخت امام، تفقّه در دین و اجتناب از کبائر دانسته شده است

 از بررسی احادیث چنین نتیجه گرفته که مراد از حکمت، علوم حقیقی سودمند و عمل به آن علوم است و نیز علومی که بنده پس از عمل به دانسته‌های خود از درگاه خدا دریافت می‌کند.

درباره فضیلتِ حکمت، در روایات، سخن بسیار رفته است. حکمت، گمشده مؤمن به‌شمار آمده است که هر جا آن را بیابد، هرجا که باشد، هرچند از منافق و مشرک باید آن را دریابد.

مؤمن راضی است که حکمت داشته باشد و دنیایی ناچیز، اما راضی نیست که بهره‌مند از دنیا باشد و کم‌بهره از حکمت.

در احادیث، حکمتْ ضدهوی و خطا دانسته شده است که ژرفایش به عقل دریافت می‌شود، چنان‌که ژرفای عقل به حکمت دریافت می‌شود حکمت درختی است که در قلب می‌روید و بر زبان ثمر می‌دهد. حکیم تا نبی شدن راهی در پیش ندارد. ترس از خدا، رأس حکمت است چنان‌که رفق و مدارا چنین است.

در احادیث، زهد، سکوت، روزه‌داری و گرسنگی، تفکر،راست‌گویی، و برخی فضیلت‌های دیگر، راههای کسب حکمت یا نشانه‌های آن شمرده شده‌اند. همچنین در حدیثی نبوی آمده است که هر کس چهل صبح برای خدا اخلاص ورزد سرچشمه‌های حکمت از قلب او بر زبانش جاری می‌گردد.

حکمت در همه انسان‌ها به ودیعت نهاده شده است و سرشت هیچ انسانی تهی از حکمت نیست.

در روایتی آمده است که قلب پیامبر اکرم پیش از رفتن به معراج، سرشار از حکمت و ایمان گردید

همچنین پیامبر خانه حکمت و امیرالمؤمنین و ائمه(ع) کلیدهای آن دانسته شده‌اند برخی محدّثان این حدیث نبوی را در فضیلت علی علیه‌السلام نقل کرده‌اند که نُه جزء از ده جزء حکمت، به آن حضرت داده شده است و یک جزء آن به دیگر مردمان. در بیشتر کتاب‌های حدیثی اهل سنّت از پیامبر اکرم نقل شده است که برخی اَشعار واجد حکمت‌اند.